9 دسامبر 2024- یک مرور منتشر شده در Frontiers in Endocrinology نشان داد که خطر ابتلا به کتواسیدوز دیابتی در افراد مبتلا به دیابت نوع 1 (T1D) بسته به نوع و دوز مهارکننده‌های کوترانسپورتر2 سدیم-گلوکز متفاوت است.

با بررسی نتایج 19 مطالعه بالینی، محققان دریافتند که داپاگلیفلوزین، امپاگلیفلوزین و سوگلیفلوزین با خطر بالاتر DKA مرتبط هستند. در مقابل، کاناگلیفلوزین با دوز 300 میلی گرم با کمترین خطر همراه بود.

مزایای مهارکننده‌های کوترانسپورتر2 سدیم-گلوکز (SGLT2) در مدیریت دیابت نوع 1 (T1DM) به خوبی تثبیت شده است، اما کاربرد آنها به دلیل خطر ابتلا به کتواسیدوز دیابتی (DKA) محدود است. تأثیر دوزهای مختلف مهارکننده SGLT2 بر خطر DKA در دیابت نوع 1 نامشخص است. بنابراین، دکتر Ying Liu، و همکارانش از گروه داروسازی، بیمارستان غرب چین وابسته به دانشگاه سیچوان، یک متاآنالیز شبکه ای را برای ارزیابی میزان بروز DKA در دوزهای مختلف این گروه از داروها در درمان دیابت نوع 1 انجام دادند.

آن‌ها پایگاه‌های داده های الکترونیکی و ثبت کارآزمایی‌های بالینی، از جمله PubMed، Embase (Ovid SP)، ثبت مرکزی کارآزمایی‌های کنترل‌شده Cochrane (Ovid SP) و ClinicalTrials.gov را برای یافتن کارآزمایی‌های تصادفی‌ و کنترل‌شده (RCTs) شامل مهارکننده‌های SGLT2 در بیماران مبتلا به دیابت نوع 1 از آغاز به کار تا دسامبر 2023، جستجو کردند.

دو محقق به طور مستقل غربالگری مطالعات، ارزیابی کیفیت و استخراج داده ها را بر اساس معیارهای ورود و خروج انجام دادند. آنها تجزیه و تحلیل آماری را با استفاده از نرم افزار Stata 15.1 و R 4.1.3 انجام دادند.نوزده مطالعه ی بالینی و یک کارآزمایی بالینی در تجزیه و تحلیل گنجانده شد که پنج مهارکننده ی مختلف  SGLT2 را مورد ارزیابی قرار داده بودند.

بر اساس این مطالعه، محققان یافته های زیر را گزارش کردند:

•  بروز DKA به طور قابل توجهی در مقایسه با دارونما برای موارد زیر بیشتر بود: داپاگلیفلوزین 5 میلی گرمی (OR=2.57)، امپاگلیفلوزین 10 میلی گرمی(OR= 2.68)، سوگلیفلوزین 200 میلی گرمی(OR= 4.04) و سوگلیفلوزین 400 میلی گرمی(OR=5.96).

•  بر اساس نمرات P، مهارکننده های SGLT2 بطور کلی باعث بروز کمتر DKA نسبت به دارونما شدند.

•  درمان با 300 میلی گرم کاناگلیفلوزین کمترین بروز DKA را نشان داد.

محققان گفتند: متاآنالیز ما نشان داد که استفاده از 5 میلی گرم داپاگلیفلوزین، 10 میلی گرم امپاگلیفلوزین، 200 میلی گرم سوگلیفلوزین و 400 میلی گرم سوگلیفلوزین در کنار انسولین، برای درمان T1DM با افزایش خطر ابتلا به DKA مرتبط است. به نظر می رسد سایر مهارکننده های SGLT2 پروفایل ایمن تری داشته باشند. با این حال، توجه به این نکته مهم است که مهارکننده‌های SGLT2 برای درمانT1DM  در چین تایید نشده‌اند و استفاده از آنها مستلزم نظارت دقیق برای واکنش های نامطلوب بالقوه است.

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/study-reveals-dose-dependent-risk-of-dka-with-sglt2-inhibitors-in-type-1-diabetes-139439